Een beetje stil

Dat ben ik momenteel en ik wil wel bloggen maar weet ook niet zo goed hoe. Toen ik hier in februari kwam wonen, hoorden we dat onze overbuurman betrokken was bij een bedrijfsongeval in de Eemshaven en dat het er niet goed uitzag, helemaal niet goed. We verwachtten dan ook allemaal dat er een naar bericht zou volgen maar wonder boven wonder leek hij zich te herstellen. De verwondingen waren heel ernstig en hij zou een lange weg met veel ingrepen moeten gaan, maar alles was mogelijk, er moesten alleen geen complicaties onstaan. De afgelopen maanden verliepen met ups en downs maar de laatste tijd was men voorzichtig optimistisch en werd er over de grote operatie gesproken. Maar vorige week ging het opeens goed mis. Ik wil hier niet op de details ingaan maar na een paar zenuwslopende dagen voor mijn buurvrouw en haar familie is hij voor het weekend toch overleden.

Tja, en wat zeg je dan tegen je buurvrouw die bijna je eigen dochter had kunnen zijn en achterblijft met een klein jongetje van 2,5? Ik weet het niet. Elk woord van troost lijkt een cliché en niet voldoende. Er zijn geen woorden van troost of wijsheid die haar pijn en verdriet en boosheid kunnen verzachten of draaglijker maken. Het enige dat we kunnen doen is haar laten weten dat mocht ze ons op wat voor manier dan ook nodig hebben wij er als buren voor haar zullen zijn.

En hoewel ons eigen leven natuurlijk gewoon door gaat, ben ik af en toe een beetje stil. Ik heb mijn overbuurman nooit leren kennen en zijn jonge vrouw ken ik nog maar heel kort en nog helemaal niet goed. Maar mijn moeder is ook jonge weduwe geworden en bleef op haar 32e achter met 3 kinderen, ik weet wat het met haar heeft gedaan en dan gaat mijn hart uit naar deze jonge vrouw die een nieuwe weg moet vinden. Zoiets zou niet moeten mogen.